Κέρασμα αγαπημένων

Εισαγωγικό κέρασμα

Οι λέξεις προηγούνται της σκέψης ή της ζωής της ίδιας. Τί θα ήταν ο κόσμος μας εάν δεν υπήρχαν οι λέξεις για να πατήσει πάνω τους και να αποκαλύψει κάποια από τα μυστικά του. Είτε μιλάμε για λέξεις της διανόησης είτε για λέξεις του … «αγρού» αυτές διευρύνουν ή στενεύουν τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης, της ανθρώπινης δημιουργίας, της συνάντησης του ανθρώπου με τον άνθρωπο με τον ίδιο τον Θεό. Παρηγοριά και μαχαιριά οι λέξεις, συνδέουν ή απομακρύνουν. Κουβαλάνε μνήμες συλλογικές, δημιουργούν μικροκαλλιέργειες σχέσεων, θέτουν τα όρια του μέλλοντος. Ευλογημένες λέξεις, χάρη σε σας το χτες έρχεται στο σήμερα, το σήμερα στολίζεται το χτες, φλερτάρει με το αύριο και χάνεται σε δρόμους όπου το άπειρο της εμπειρίας συναντά το πεπερασμένο της κατανόησης. Αφού τελικά χάρη στη λέξη ακούμε τον ήχο της σιωπής.

Λέξεις με κεράσανε, λοιπόν, λέξεις σας κερνώ και ‘γω. Οι λέξεις τους ταρακουνήσανε ή καταλαγιάσανε το είναι μου. Οι λέξεις τους μια συντροφιά, μια ελπίδα, μια αλλόκοτη αστροφεγγιά στου Χειμώνα τη καταχνιά.


Για αρχή λοιπόν:

 

Κάποιοι συγγραφείς >>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

ΠΑΤΡΙΚ ΛΗ ΦΕΡΜΟΡ

 Ο ΑγγλοΪρλανδός που έγινε συμπατριώτης μας και μάλιστα εγκαταστάθηκε στη Μάνη στα ύστερα χρόνια της ζωής του. Η ταξιδιωτική λογοτεχνία στα καλύτερα της! Το 1933, στα 18 του, ξεκινάει με τα πόδια από τη Βρετανία το μακρύ του οδοιπορικό ως την Κωνσταντινούπολη. Η αφήγηση του άλλοτε λυρική, άλλοτε μύχια, άλλοτε λαογραφική και ιστορική μιλάει για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια αλλά του οποίου τα ίχνη είναι ορατά…

Μια συνέντευξη του εδώ. Και ένα ηχητικό ντοκουμέντο μαζί με αρχειακές φωτογραφίες εδώ.

 

ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΕΓΕΒΙΤΣ

Από τη Λευκορωσία με έντονες τις Σοβιετικές πληγές στην ανήσυχη και σπαραχτική γραφή της. Τα κείμενα της είναι επί της ουσίας μαρτυρίες. Μαρτυρίες-τεκμήρια ατόμων που μέσα από τα Σοβιετικά και μετασοβιετικά δράματα τους και τις μικροΪστορίες τους αποκαλύπτουν τον κομμουνιστικό συλλογικό κόλαφο αλλά και τις μετέπειτα διαψεύσεις.

 

Μια από κοινού συνέντευξη της με τη ρουμανογερμανίδα Χέρτα Μύλερ εδώ. 

 

 

ΙΒΟ ΑΝΤΡΙΤΣ


Αναζητώντας μια γραφή που να πηγάζει από την ευρύτερη Βαλκανική γειτονιά μας έπεσα στο «Γεφύρι του Δρύνου» του Σερβοβόσνιου Ίβο Άντριτς. Ένα ολόκληρο καλειδοσκόπιο ιστορικών στιγμών, ατομικών στιγμών αλλά και συλλογικών διεργασιών. 4 αιώνες γεγονότων που γεννιόνται και αναπτύσσονται πάνω στα άνθη και στα αποκαΐδια δύο αυτοκρατοριών καθώς και στις φουρτούνες και στα απόνερα εθνικών εξεγέρσεων και των βαλκανικών πολέμων.
Είναι πραγματικά τόσο συναρπαστικό το μπλέξιμο της ατομικής μοίρας των ηρώων του έργου του με το συλλογικό πεπρωμένο!  Με αποκαλυπτικό τρόπο και ταυτόχρονα με πολύ απλή γλώσσα ξεδιπλώνεται η διαχρονική νοσταλγία του ανθρώπου προς ό,τι υπήρξε, η απελπισμένη του προσπάθεια για σταθερότητα και η δυσκολία να γίνουν αποδεκτές οι αλλαγές που φέρνουν οι καιροί.
Ο άνθρωπός στον Άντριτς συνυπάρχει μέσα στη διαφορετικότητα του με τον συνάνθρωπο, και ειδικότερα στη Βοσνία, ένα διαχρονικό χωνευτήρι θρησκειών και εθνικοτήτων. Μια συνύπαρξη που, παρόλες τις δυσκολίες της, αποκτά  αγκάθια που σπείρουν οι πολιτικές ανακατατάξεις και διεκδικήσεις.
Ο πόλεμος παρουσιάζεται σαν το αναπόφευκτο πεπρωμένο της ανθρώπινης μοίρας και ακόμα και αν δεν βρίσκεται η ανθρώπινη κοινότητα, όποια κι αν είναι αυτή, στο επίκεντρο των συγκρούσεων, ματώνει εξ’ αντανακλάσεως. Βαρβαρότητα, τρυφερότητα, αδυναμία και λαχτάρα διαρκούς σύνδεσης με την προαιώνια φύση περνάνε πάνω, κάτω και μέσα από ένα γεφύρι. Ένα γεφύρι μάρτυρας των αλλαγών και διαρκής υπόμνηση του χρόνου που φέρνει τη φθορά, την αλλαγή αλλά και που ταυτόχρονα επιμένει να κρατά αναλλοίωτη την ανθρώπινη φύση, γεφυρώνοντας το τραγικό με το κωμικό κομμάτι της, τις δραματικές εντάσεις με την ελαφρότητα και τη συμπόνοια προς την ανθρώπινη φύση.

«Το γεφύρι του Δρίνου» με το «Χρονικό του Τράβνικ» και τη «Δεσποινίδα» σε τελική ανάλυση, αποτελούν την τριλογία του πεπρωμένου, της αυταπάτης και της τρέλας που γεννά το πάντρεμα τους.

 

* Κάποια πιο αναλυτικά στοιχεία για τον Άντριτς εδώ

* Ακρόαση του βιβλίου εδώ (Α' μέρος) και εδώ (Β' μέρος)

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

1.       «Ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι μανιχα ϊστικός. Η αγιότητα χωρίς αγάπη έχει κάτι το δαιμονικό και αυτή ακριβώς την αγιότ...